Gospodarka

Wędkarstwo

Radna Góra PDF Print E-mail
Written by internicos   
Tuesday, 10 February 2009 13:01

Radna Góra

Zakon sióstr św. Józefa

 

Okruchy kronikarskie z dziejów Radnej Góry

 

Matka Eugenia Rekucka decydując się wraz z Zarządem Zgromadzenia na przyjęcie Radnej Góry w piśmie do Kurii Biskupiej w Lublinie z dn. 31 X 1947r. zamieściła następującą prezentację placówki mającej powstać na terenie zaklikowskiej parafii:

"Jest to dom parterowy z zabudowaniami gospodarskimi i ośmiomorgową parcelą, zapisaną przez Pannę Annę Nagórską na własność Zgromadzenia. Życzeniem fundatorki jest by powyższą placówkę zużytkowało Zgromadzenie na dom wypoczynkowy sióstr. Pragnę jednak by po zagospodarowaniu się i odbudowie domu, który obecnie jest prawie w zupełnej ruinie rozwinąć tam działalność charytatywną."

Ówczesny arcypasterz lubelski - ks. bp. Stefan Wyszyński bardzo życzliwie przyjął Siostry do swej diecezji, o czym świadczy pismo erekcyjne z dnia 5 XI 1947r, w którym czytamy: "...Przesyłam Matce Przełożonej słowa radości i życzenia, by nowy dom stał się miejscem chwały Bożej i chrześcijańskich cnót czynnej miłości Braci w naszym Panu. Nowemu Domowi udzielam pasterskiego błogosławieństwa." Po upływie roku biskup Wyszyński odwiedził ranogóską "pustelnię", czym niewątpliwie dodał otuchy siostrom dźwigającym dom z ruin. Pamiątkę tych odwiedzin zamieszczamy poniżej.



Remont wnętrza rozpoczęły siostry od miejsca przeznaczonego na kaplicę domową, która udało się urządzić dopiero na wiosnę 1949r. Pod datą 5 VI 1948 czytamy w kronice, że "Ks dr Stanisław Adamczyk, profesor KUL w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego odprawił pierwszą Mszę św. w kaplicy domowej w intencji Sióstr, życząc im pełni pokoju i pociechy Ducha Swiętego." Aktu poświęcenia dokonano w czasie prowadzenia prac remntowych, dokładnie 12 IX 1949. Ceremonii poświęcenia dokonał ks prałat Józef Cieślicki, miejscowy proboszcz. W obrzędzie uczestnicyli także: Matka Generalna Eugenia Rekucka, fundatorka p. Anna Nagórska wraz z Henrykiem Tarnowskim, który był wielkim dobrodziejem dla radnogórskiej wspólnoty.


Wielkim wydarzeniem było doprowadzenie światła elektrycznego. Siostry ze względu na brak środków finansowych zwlekały z tą decyzją. Elektryfikacji dokonano 12 IX 1962r.


W lipcu 1980r. w czasie wizytacji radnogórskiego domu została przeprowadzona ekspertyza. Wykazała ona, że dom nie nadaje się juz do remontowania, co pisemnie potwierdziła komisja rzeczoznawcza. W tej sytacji Zgromadzenie podjęło ryzyko budowy nowego domu. Zasadniczym argumentem było to, że z kaplicy zakonnej korzystało wiele ludzi, zwłaszcza starszych, którzy nie byli w stanie przemierzać do kościoła parafialnego 10 km drogi.


W budowę nowego domu zaangażowana była cała wspólnota domowa i nie tylko. Materiały budowlane było coraz trudniej otrzymać, jeśli już to na tzw. "apteczne przydziały". Jednak dzięki ogromnej życzliwości pracowników Gminy i mieszkańców udało się zgromadzić potrzebne materiały.


Na wiosnę 1982r. zaczęto przygotowywać plac pod budowę. Karczowanie lasu, wyrywanie pozostałości po drzewach i uprzątnięcie pozostałości kosztowało dużo sił. Koncesję na budowę otzymaliśmy w czerwcu 1982r. Dopiero wtedy przyjechli inżynierowie, wytyczyli budynek mieszkalny. Wówczas pojawiła się szansa na rozpoczęcie budowy. Murowanie ścian rozpoczęto w drugiej połowie listopada. Do grudnia wybudowano mury suteren, łacznie ze ścianami działowymi do wysokości stropu. Na okres zimowy zaprzestano budowy, ale gromadzono materiały.

Po przerwie zimowej roboty przy budowy rozpoczęto z nowym zapałem. Do końca kwietnia był już zrobiony pierwszy strop, wiązała się z tym sześciotygodniowa przerwa.


Ukończone plany budowy otrzymano dopiero w drugiej połowie maja 1982r. Po uzyskaniu wymaganych potwierdzeń można było starać się o ostateczną decyzję zezwalającą na budowę, która po długim oczekiwaniu siostry otrzymały w pierwszych dniach sierpnia 1983r. Mimo ciągle piętrzących się problemów jak brak materiałów i pieniędzy, przerwy w budowie do końca czerwca 1983 mury zostały wyciągnięte do wysokości stropu nad parterem. Na budowie nie było nadzwyczajnych przerw. "Sąsiedzi" pomagali jak mogli, chociaż mieli pilne roboty w polu. Nadal składano także ofiary pieniężne na ręce Ks. Kapelana lub Siostry Przełożonej.


Ponad trzech letnie zmagania z ciągłymi trudnościami, które bez pomocy i modlitwy św. Józefa byłyby niewykonalne zostały uwieńczone wielką radością z zakończenia budowy.

Za włożony trud i ogrom pracy w budowę wydało się słusznym by pierwszym, który wprowadzi się do nowego domu był Ks. Kapelan Józef Piekorz. Stało się to w połowie grudnia 1985r. Przed świętami Bożego Narodzenia powoli zaczęły wprowadzać się siostry.


Zasadniczy wkład w tworzenie i uposażenie radnogórskiego domu na wszystkich jego etapach egzystencji miał Dom Generalny w Tarnowie. Mają w nim swój udział niemal wszystki józefickie wspólnoty, które utrzymują się z pracy rąk Sióstr i dzielą się w miarę możliwości swoimi oszczędnościami.

 

Kapilica świętego Józefa

W założeniu budowy nowa kaplica miała powstać na miejscu starego domu, co było możliwe dopiero po przeprowadzeniu się do nowego. W nim zaś kaplica została urządzona w suterenie przewidzianej w pierwotnych planach na garaż. Zmagania związane z pierwszym etapem budowy sprawiły, że niemal zaupełnie zgasł zapał do podejmowania dalszej. Usytuowanie kaplicy pod kuchnią i refektarzem było jednak nie do utrzymania na dalszą metę tym bardziej, że miała ona służyć nie tylko miejscowym siostrom i wiernym, ale również wszystkim, któzy przyjeżdżają do "leśnej pustelni" na doroczne rekolekcje czy dni skupień modlitewnych. Zarząd Zgromadzenia powierzając dzieło budowy kaplicy Bożej Opatrzności i orędownictwu św. Józefa. Z po mocą Boża wiosną 1988r. murarze pozamiejscowi rozpoczęli budowę kaplicy p.w. Józefa Oblubieńca N.M.P. Głownego Patrona Zgromadzenia. Przy budowie kaplicy bezinteresownej pomocy "sąsiadów" nie było, z wyjątkiem ofiar składanych na tacę. Ksiądz kapelan będący zajęty trudną i niezwykle żmudną pracą przy wsypach węglowych nie był w stanie zaangażować się w budowę kaplicy. Obecnym tu stale siostrom w budowach pomagał II Nowicjat, np. przy zalewaniu fundamentów.

Znaczącym wydarzeniem w historii tej budowy było w murowanie kamienia węgielnego poświęconego dla radnogórskiej kaplicy przez Ojca Świętego, Jana Pawła II. Po poświęceniu tego wspaniałego daru będącego inicjatywą Ks. prałat Kazimierza Kosa. Ceremonia wmurowania kamienia węgielnego miała miejsce w czasie uroczystej Mszy św. koncelebrowanej pod przewodnictwem prałata Kosa, w której uczestniczyli licznie zebrani wierni. Uroczystość ta zbiegła się z 42 rocznicą przybycia pierwszych Józefitek do Zaklikowa w celu objęcia placówki ofiarowanej przez p. Annę Nagórską.

Dnia 2 II 1991r. w Uroczystość Matki Bożej Gromnicznej podczas Mszy świętej koncelebrowanej Ks. Bp Jan Śrutwa z obecnymi kapłanami dokonał poświęcenia kaplicy. W uroczystościach wzięli udział zaproszeni goście, licznie zgromadzeni wierni oraz Siostry miejscowe i przybyłe z innych wspólnot józefickich.



Historię opracowano na podstawie książki
"Drogą świętego Józefa - biuletyn zgromadzenia sióstr św. Józefa"

Adres

Siostry Św. Józefa
Radna Góra
Zdziechowice Drugie 120 a
37-470 Zaklików

 

Rozkład Jazdy

Galeria

Rozrywka

Nasi w świecie

 
  Zaklikow.net @2009
statystyka